- اى روزگار تفو بر تو كه در همه جاى تو چه يار و ياور كم هستند . - چه دوست و جان فشان كم‌اند و زمانه كسى ديگر را ( بجاى من ) نمىخواهد . - و هر فردى راهى را پيش گرفته و چه زود است كه بايد غزل خداحافظى را خواند . خواهرش زينب صدايش را شنيد و خوددارى نتوانست به هر گونه خود را به وى رساند و فرياد برآورد : تا به كى بايد داغ عزيزان بينم اى كاش مرگ هم امروز زندگى را از من مىگرفت ، مادرم فاطمه و پدرم على و برادرم حسن ( ع ) مردند و داغشان بر دلم ماند . اى جانشين گذشتگان و اميد بازماندگان . امام حسين ( ع ) نگاهى به او انداخت و فرمود : خواهرم مبادا كه شيطان شكيباييت را از ميان ببرد و سپس فرمود : من ناخواسته ناگزير شده‌ام كه در چنين جنگى وارد شوم آنگاه او را دلدارى داد و به شكيبايى سفارشش كرد و خانواده و فرزندانش را به وى سپرد و خود به اتفاق يارانش آن شب را تا به صبح به نماز و قرائت قرآن گذراندند . با آغاز دهمين روز محرم ، لشكريان ابن زياد و پيشاپيش آنها عمر بن سعد به سوى خيمه‌هاى امام حسين پيشروى كردند ابن سعد تيرى در كمانش قرار داد و خيمه‌هاى امام حسين ( ع ) را نشانه گرفت و كمانش را كشيد و گفت : نزد ابن زياد شهادت دهيد كه من نخستين كسى بودم كه به سوى امام حسين و يارانش ، كمان كشيد پس از آن باران نيزه‌ها و تيرها از هر سوى بر خيمه‌هاى امام حسين و مواضع آنان باريدن گرفت . امام حسين يارانش را فرا خواند و با صداى بلند به ايشان فرمود : اينها فرستادگان دشمنند كه به سوى شما روان شده‌اند ؛ يارانش ، همچون شيران غرنده از چادرشان بيرون آمدند در حالى كه از مرگ نمىهراسيدند و كمترين اهميتى به آن همه انبوه لشكريان دشمن نمىدادند و چنان از لقاى قريب الوقوع خداى به وجد آمده بودند كه گويا جاى خود را در كنار پيامبران و صديقين و بندگان صالح او به چشم سر مىبينند و هر كدام از آنان كه عازم نبرد مىشد مىگفت : السلام عليك يا ابا عبد اللّه و دوستانش را سفارش مىكرد كه با جان و دل در راه او فداكارى كنند ، نبرد ميان آنها و دشمنانشان شدت گرفت هر كدام از ياران حسين ( ع ) كه كشته مىشد بين ده تا بيست نفر از آنان را كشته بود . و طى ساعتهاى اندكى همهء آنها كشته شدند و امام حسين تنها با اهل بيت و برادرانش باقى ماندند در اين حال خود با قهرمانى بىنظيرى قدم پيش گذارد و هر يك از آنها را كه كشته مىشد برمىداشت و ميان ياران كشته‌اش ، مىگذارد و آنگاه كه